حرمت گیاه

    

 

 

                     سرزمینی كه براي درختان

 

              و جانوران ناامن باشد، براي

 

             انسان هم ناامن خواهد  بود:                     

: به فهم آب رسیدن و گندم را گرامی داشتن،

 

این آیین من است.

 

پس هرکه رونده‌ای را بیازارد

 

جهان را آزرده است.

 

او که درختی را بیافکند،

 

بی اجاق خواهد مرد.

 

او که آب را بیالاید،

 

روان خویش را آلوده است.

 

افزون بر 2500 سال از آفرينش اين كلام ارزشمند كه ريشه

 

 در هويت انساني آزاده و «ايراني» دارد، مي‌گذرد. كوروش بزرگ،

 

امّا به اين هم بسنده نكرد و در جايي ديگر به مردمانش، به فرزندانش

 

 و به من و تو گوشزد مي‌كند:

 

گفتم هر او که درختی بکارد

به دانایی پروردگار خواهد رسید

به درگاه دریا و آرامش آسمان خواهد رسید