با ز باران بی ترانه ....

تقدیم به عزیزانم    معین، مریم ، افضل ،رضا پوری عزیز و ......

باز باران بی ترانه

با غم و اندوه یاران

می خورد بر روی شانه

من به زیر رعد فحشها

ایستاده ام

            تک و تنها  در گذرگاه

جوی کوچه غرق درخون

       لیک ، باران   می خورد  بر نعش انسان

دلم از ترس لرزید

                یادم آمد همراه یاران

ترنمی در زیر باران

گردش یک روز سهمگین

پشت میله های زندان

حسرت خوردن یک دانه گندم

من جوانی تک و تنها

سخت و سنگین

با همرهانی بی حس و آوا

اشکانم سرازیر

                 دونه دونه

                            بر روی گونه

زیر لب می خواندم :

                    " بوی باران بوی هجران ،  بوی گندم می دهد

                        بوی باران  بوی عطر تازه نان می دهد

                             بوی داس و بافه های زرد جو

                                بوی خرمن کوب دهقان می دهد

                                               بوی باران

                                              بوی گندم

                                              بوی زندان می دهد ......؟؟؟؟

 

 

  کور سوی نور خورشید از میان ابرها پیدا

اندک اندک ابرها پاره گشتند

باز شد چهره سوزان خورشید

لیک :

باز باران نیامد

آه ای باران سنگین

نفرین بر باریدنت باد

زمین بیش ازپیش خشک و تشنه

و  تو

نشئه از خشکی صحرا

قهقه چه بر سرداری

اف بر تو باد

گندمم را که گرفتی

نانم را که ربودی

جانم را که ستاندی

بس است دیگر

تسلیم نخواهم شد

بشنو از من ای همره من  یار من  عاشق من

پیش چشم مرد فردا

زندگی ، عاشقی ، جنگ است و دیگر هیچ